Günlük olarak izlediğim köşe yazarları arasında beğendiklerimin başında Nefes gazetesi yazarlarından Deniz Zeyrek gelir. Sevgili Zeyrek “sıradan” bir yazar değildir.

Diğer bazıları gibi sonradan “köşe kapmışlardan” değildir! Demek istediğim:

— Zeyrek önce gazeteci, sonra yazardır!

Gerçekte de gazeteci olmadan köşe yazmaya soyunanları (kimileri hariç) yadırgarım doğrusu. Deniz onlardan değildir.

Hafta içi her gün gündemle ilgili yazılarını zevkle okuyanlardanım. Özellikle de cuma günkü yazıları daha bir ilgimi çeker. Kars’taki köyünden, orada yaşadıklarından, oradaki ortaöğretim anılarından söz ettiği yazıları özellikle…

Arada bir beğenimin nedenini düşünürdüm. Nihayet karar verdim:

— Aynı sosyal çevrede, aynı koşullarda yetişmiş olmamız!

Elbet, aynı meslekte yürüyor olmak…

***

Dünkü yazısına attığı başlık ilgimi çektiğinden benzerini ben de bir eklemeyle kullandım:

— Korkaklıkla yaşanır mı?

Bakalım ne diyecek, ne türden mesajlar verecek okurlarına derken, yazıya 10 gün kadar önce yaşama veda eden “Naciye halası” ile başlamasını biraz şaşkınlıkla karşıladım.

Naciye Öğretmen’in idealist köy öğretmenlerinden olduğunu, ölümü üzerine yazdığı hafta içi yazılarından birinde öğrenmiştim. Bu yazının girişinde de halasını anlatıyor:

12 Mart 1971 darbesi sonrası olmalı. Köye gelen bir jandarma ekibinin evlerinde arama yapmasını, sonrasında Naciye Öğretmen’i alıp götürmelerini, dedesinin de kızını yalnız bırakmamak adına onlarla birlikte gidişini ve dedenin dönüşündeki sessizliğini anlatıyor önce…

Ve ailenin korku ve endişe içindeki bekleyişini…

***

Bu satırları okurken aklıma geldi bizim kuşağın o yıllardaki hâlleri… Bir iş çıkışında eve yaklaştığımda bacamızdan çıkan dumanın yarattığı endişeyi hatırladım… Eve vardığımda öğreniyorum:

— Rahmetli annem, benzer bir polis baskınından korkarak kitaplarımı yok etmiş!..

Banyo kazanına sığdıramadıklarını da Hüseyin dedem arka bahçemizde bulunan üç dört arı kovanının içine saklamış!..

— 12 Mart fırtınası tavsadıktan sonra kovanları açıp baktığımızda bizim “devrimi anlatan” kitapları arılarımız lime lime edip bırakmışlar!..

Erdoğan-22

İyi insanın görevi!..

Rahmet olsun. Sevgili Zeyrek’in Naciye halasını anlatımı daha birkaç paragraf devam ediyor. “Zamanın ruhuna uygun” yaşadığı sürgünleri, bir yetimhanede geçen iki yılını ve nihayet Kars’ın bir köyünde yeniden sınıf öğretmenliğine başladığında yaşadığı mutluluğu anlatıyor örneğin…

O köyde ziyaretine gittiğindeki izlenimlerine değinirken halkla kurduğu iyi ilişkileri de anlatıyor. Köy halkından gördüğü saygıya, onlara elinden geldiğince önderlik edişine değinirken çıkardığı bir dersle noktayı koyuyor:

“— Korkaklık çoğu zaman kazansa da iyi kalmaya çalışmanın insanlık görevi olduğunu ondan öğrendim.”

***

“Korkaklık” ana temasını nereye bağlayacak bakalım derken yazının sonlarına da gelmiş oluyoruz!..

Bağlama satırlarının konusu, aylardır, belki yıllardır sürüp giden, AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın (çoğunlukla belediye başkanlarını kapsayan) dış transferleri (1) ve orada gördüklerinin yorumlanması:

“Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanı’yla Antalya Büyükşehir Başkan Vekili’nin AKP’ye transfer törenlerinde yüzlerindeki korku ve saklamaya çalıştıkları o korku görüntüsü… Aynı ifadeler Aydın ve Afyon başkanlarında da vardı…”

O görüntüleri izlerken o başkanların “şen şakrak” vermeye çalıştıkları görüntünün altındaki “korkuyu” ben de sezer gibi olmuştum!..

— Yaşayın, yaşayın. Bakalım nereye kadar!..