Çetin Altan’ın 28 Nisan 1960 tarihli tek satırlık köşe yazısının başlığıydı “Bugün canım yazı yazmak istemiyor”… Demokrat Parti iktidarının “Tahkikat Komisyonu” kurarak muhalefeti tümden susturma planını devreye soktuğu günlerdi, üniversite gençliği kaynıyordu. Polis, fesat yuvası olarak görülen İstanbul Üniversitesi’ne girmeye kalkışınca karşısında “Giremezsiniz, öğrencilerime dokunamazsınız” diyen Rektör Sıddık Sami Onar’ı bulmuş (bir zamanlar böyle rektörler de vardı), rektörü tartaklamış, yerlerde sürüklemiş, öğrencilerin direnmesi karşısında bir polis ateş açmış, Turan Emeksiz adlı öğrenci vurulmuştu…
Demokrat Parti dönemindeki siyasi gerilim ve baskı ortamında, üniversite protestoları sırasında çıkan olaylar üzerine kaleme alınmış tek cümlelik bu kısa metin, Türk basın tarihinde siyasi tepki ve sessiz protestonun en bilinen örneklerinden biri kabul edilir. “Bugün canım yazı yazmak istemiyor”… Başka hiçbir sözcük yoktu köşe yazısında. Bir yılgınlığı, bir tükenmişliği, bir serzenişi haykırıyordu kısacık cümlesi. Yaşama sevincini yitirdiğini anlatıyordu. Sanıyorum bugünlerde bu ülkede düşünen, okuyan, yazan her kalem aynı duygular içinde kıvranıyordur. Halkın haber alma özgürlüğünü savunan TV kanalları tek tek kapatılıyor. Oysa hiç de beklenmedik olaylar dizisi değil bu yaşananlar, aksine tam da olması gerekenler oluyor. Son fon kriziyle birlikte olağan seçimlerden artık hiçbir beklentisi kalmayan her otoriter rejimin başvuracağı yine olağan yöntemler uygulanıyor. Sırada dokunulmazlıkların kaldırılması, sesi çok çıkanların tutuklanması, gerekirse partilerin kapatılması olabilir. Yine Çetin Altan ile bitirelim bu can sıkıcı yazıyı: “Enseyi karartmamak lazım…” Yineleyelim: Ne olması gerekiyorsa onlar oluyor, su akar yolunu bulur, insanlık sonunda hep kazanır. Bir acı sonuna kadar yaşanmadıkça geçmezmiş. Üzüntü, kaygı ve gözyaşı elbet olacak…