“Hayatta saadeti yapan şeyler çok küçük parçalardır.
Bir iyilik, bir gülümseme, tatlı bir bakış, iyi bir dilek…
Aslında mutlu olanlar, bu küçük şeylerin huzuruna varmış olanlardır.”
Bernard Shaw
Canım, sıkılmasana
Dedim canıma..
Yediğin önünde
Yemediğin ardında
Sağlığın ise iyi işte
Aç da açık ta değilsin
Nedir yine bu derdin kederin?
Canım büktü boynunu önce
Sonrasında isyan etti
Can benim sana ne dedi
Sıkılırım sıkılmam
Hele de akşam olunca..
Bütün özlediklerim benden ayrı yaşayınca..
Sıkılırım ben işte..
Annesiz yavru kediler sesi kısılıncaya kadar ağlarsa
İnsanlar inatla hayvan sevmezse
Saçma sapan bahanelerle evlerindeki canları
Sokaklara terk ederse, sıkılırım ben işte..
Başlarını okşadığımız köpeklerimiz sevgisiz barınaklarda müebbet hapisliğe mahkum edilmişlerse
Daha neler neler
İyisi mi sen kendi işine bak dedi bana
Döndü sırtını yine hep yaptığı gibi..
Girdi, kapandı içine
Kendisine..
İç konuşmaları yapanlar vardır elbette çokça, yaparım ben de arada, konuşurum kendimle, canımla. Bakarım; bazı insanlarla pek çok farklı düşüncelerim var, dünyaya farklı penceren bakmaktayız, neden diye merak edip eğilip bir içime bakarım, sonrasında gözlerimi en derinlerine daldırıp bir de o anlaşamadıklarıma, onlara bakarım, işte o zaman anlarım nedenini..
Dünyaya bir kez geldiğimiz kesin olduğuna göre duyarlı, hassas bir yüreğe sahip olmak mı yoksa tam tersi mi doğrudur bunu da düşünürüm. Sorarım canıma, fikrini almak isterim, hınzırca gülüp kaçar benden, yanıt vermez, “sen çöz bunu” diye.
O zaman da Goethe’nin şu çok bilinen sözü gelir aklıma: “Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir.”
Sözün özü; evet hassas, duyarlı olmak gerçekten de iç yarası, yaşadığınız alemi cehenneme çeviren bir özelliktir. Ama ben, insani özelliklerimi yitirerek yalancı cennette yaşamaktansa, hassasiyetimizin bize sunduğu cehennemi yeğlerim.
