İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlama, şirketin siciline geçen ilk ölümlü vaka veya facia değilmiş. Son yaşanan bu patlamada can kaybı 18 işçiye yükseldi. Fabrikanın ve şirketin geçmişine bakıldığında, benzer şekilde ağır ihmal iddiaları içeren ve can kayıplarıyla sonuçlanan çok sayıda kaza kayıtlarda yer almaktadır. Şirketin kurucusu da 1987 yılında aynı fabrikada geçirdiği bir iş kazasında yaşamını yitirmiş, şimdiki patron onun oğlu. İnsan babasını bir iş kazası sonucu yitirince fabrikasında yeterli önlemleri daha bir özenle almaz mı? Üstelik aynı patronun 2017'de Kocaeli'ndeki bir başka LPG tankeri patlamasından dolayı Mayıs 2026'da "asli kusurlu" bulunarak hapis cezası aldığı da basına yansıyan bilgiler arasında. Bu kadar vurdum duymazlığın insanlıkla yakından uzaktan bir ilgisi olmasa gerek. Düşünün 18 can sabah işe gidiyor ailesi öğleden sonra cenazeyi teşhis için hastaneye çağrılıyor. Bunun adı “iş kazası” olabilir mi?..
İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği (İSİG) Meclisi’nin açıkladığı “İş Cinayetleri Raporuna” göre ocak-ekim döneminde kaydettiği 1.930 işçi ölümüne HABAŞ’taki 18 ölüm de eklendiğinde, bu yılki can kaybı en az 1.948’ye ulaşıyor. İSİG Meclisinin geçmiş yıllara ilişkin verileriyle birlikte, 2016’dan bu yana toplam en az 21.956 işçi hayatını kaybetmiş. İş kazaları olarak anılan, kimine göre sadece sayı gibi gözüken bu toplamın asıl adı iş cinayetleridir. Bu kadar ölüme savaşta bile rastlamak zordur. Birleşmiş Milletler (BM) İnsan Hakları Yüksek Komiserliği (OHCHR) verilerine göre, 2022–2026 döneminde Ukrayna’da savaş boyunca 16.874 sivil hayatını kaybetmiş. Trafik kazalarında yitirdiğimiz canları da düşündüğümüzde bu ülkede hayatta kalmak başlı başına bir şans işi. Köşe dönmecilik, denetimsizlik, güvenlik ihmalleri ve liyakatsizlik ülkede hüküm sürdükçe, eve her akşam sağ salim döndüğümüzde, sevdiklerimize sıkıca sarılıp binlerce kez şükretmeliyiz…
