İnsanlarımız birbirlerini düşman gibi görüyor.
Kimse kimseye insan gibi davranmıyor.
Yüreklerimiz taşlaştı.
Acıma duygumuz köreldi.
Haksızlıklara ve adaletsizliklere karşı duyarsızlaştık!
Birbirimize karşı güven duygumuzu kaybettik.
İnsanlarımızdaki utanma duygusu kayboldu.
Din siyasallaştı.
İnsanlar yetim malı yer oldu.
Şerefsizler çoğaldı.
Manevi duygularımız yozlaştı.
Demek ki kaderimizde varmış!
Ne güzel, değil mi?
Her zamanki gibi çareyi bulduk.
Kader dedik, sorunu çözdük.
Öyle kader deyip de kurtulamazsınız.
Eşit, özgür, mutlu, insanca yaşamak mümkün.
Önce kendimizi sorgulamamız lazım.
Birbirimize güven duymalıyız.
Güven, ilişkinin omurgasıdır.
Dürüstlük ve tutarlılık üzerine kurulur.
Güvenin olduğu yerde sorunlar daha kolay çözülür be cancağızım.
Birbirimize saygı duymayı bilmeliyiz.
Karşımızdaki insanın sınırlarına tecavüz etmeyeceğiz!
O insanın düşüncelerine, duygularına ve kişiliğine değer vereceğiz.
Karşılıklı iletişimde dinlemeyi bileceksin.
Duygularını yargılamadan açıkça ifade edeceksin.
Karşınızdaki insanla empati kuracaksınız.
Konuştuğunuz insanın ne hissettiğini anlamaya çalışacaksınız.
İşte o zaman yaşamımız yaşanılır olur.