Ağrı’ya Dönüş kitabımdan beri Ağrı Dağı’nın zirvesine çıkmayı kafasına takmış olan keşişin hikayesini sık sık hatırlıyorum..
Bana sanki, onun bin küsur yıl önce yaşadıklarını bir daha, bir daha, bir daha yaşıyormuşuz gibi geliyor…
Hatırlatayım: Bu keşiş, Nusaybinli Yakup. zirveye tırmanıp Nuh’un gemisini bulmanın ve oradan bir parça koparmanın hayaliyle yaşarmış. Etrafındakiler ona bunu yapmasının mümkün olmadığını, boş yere uğraşmamasını ve hayatını tehlikeye atmamasını söylerlermiş. Ama Nusaybinli Yakup rüyasından vazgeçmezmiş. İlle o
oraya ulaşacak!
Sonunda bir sabah yola çıkmış, gün boyu kan ter içinde tırmanmış. Zirveye epey yaklaşmış. “Az kaldı, biraz dinleneyim,” deyip oturmuş, ayaklarını uzatmış…. Ve uyuyakalmış.
Bir süre sonra uyandığında bir de ne görsün: Dağın eteklerinde. tırmanmaya başladığı noktada değil mi!
Haydii, yeniden yola koyulmuş. Ama yine yarı yolda yorulup yine uyuyakalmış. Ve yine uyandığında kendisini başladığı noktada bulmuş!
Bir daha, bir daha…
Pes etmiyor, dağın eteklerinde her uyanışında, yeniden şevkle başlıyormuş yeniden tırmanmaya…
Ve bir süre sonra yine yorgunluk ve hayal kırıklığı..
BİZİM HİKAYEMİZ
Bir Türk aydını olarak hayatım boyunca yaşadıklarımın M.S. Üçüncü Yüzyıl’da yaşadığı bilinen Nusaybinli keşiş Yakup’tan pek de farklı olmadığını düşünüyorum. Şevkle tırmanıp epey yükseldiğimiz ve doruğa yaklaştığımız örnekler var. Ve sonra ne oluyor? Gene uyku bastırıyor ve uyanınca bir kez daha dağın eteklerindeyiz…
Evet, vazgeçmiyoruz. Her türlü zorluk ve sıkıntıya rağmen aklımız hala zirvedeki gemide.
Ama yolda ne oluyorsa oluyor ve mışıl mışıl uykudayız…
Niçin hep uyuyakalıyoruz?
YOL YORGUNU
Örneğin, 1950 yılında ülkenin kurucu partisi CHP iktidarı kendi eliyle muhalefete devrettiğinde “Bravo doğrusu, çok iyi yol alıyoruz, biraz daha dişimizi sıkarsak oradayız” diyenler vardı.
Ama biraz daha gidip yorulmaya başladığımızda ne yaptık? Hapishaneleri gazetecilerle doldurduk, onlar için özel koğuşlar açtık; inanılmaz bir cesaretle bize iktidarı devreden partiyi kapatmak için özel tahkikat komisyonları kurduk.
Ve hop, başladığımız noktaya döndük…
Derken uyanıp, yepyeni bir enerjiyle tırmanışa geçtik, bizi uyutan kusurları ortadan kaldıran şahane bir Anayasa yaptık, yasaklanmış kitapları serbest bıraktık.
Tam zirveye varacakken birileri “Ayy, bu kadar yeter, şöyle oturup bir dinlenelim” dedi. Ve uyku bastırdı.
Uyandığımızda bir de baktık ki başladığımız noktanın bile gerisindeyiz…
YİNE UYKU BASTIRIYOR
Böyle düşe kalka, uyuya uyana, günümüze kadar geldik. Şimdi iktidarda olanlar, “Vesayete son, siyasal özgürlük!” diye diye ülkeyi bu dar günlere getirdiler. Gemiye vardık mı? Ne gezer! Yine sık sık esnemekteyiz:
Şu halimize bakın: Ana muhalefet partisinin cumhurbaşkanı adayı hapse atılmış, partisine darbe yapılmış, hapishaneler gazetecilerle doldurulmuş…
Artık şuna şüphem yok ki, bir süre sonra Nusaybinli keşiş Yakup gibi yeniden uyanıp, yine yollara düşeceğiz. Kimse karıştırmasın: Biz efsanedeki Sysyphus gibi ömür boyu cezalı değiliz. Tanrılar emrettiği için değil, kendimiz istediğimiz için zirve yollarındayız. Öğrenme yeteneğimiz zayıf olsa da, azmimiz güçlü. Eninde sonunda hep uyanık kalacak ve oraya varacağız!
