Bayramlar…
Takvim yapraklarında sadece birkaç gün gibi görünür ama aslında bir toplumun hafızasıdır. Çocukluğumuzda yaşadığımız bayramlar ile bugün yaşadıklarımız arasında ise derin bir fark var.
Eskiden bayram demek; hazırlığın haftalar öncesinden başlaması demekti. Annelerin titizlikle yaptığı temizlikler, dolaplardan çıkarılan en güzel kıyafetler, bayram sabahı erkenden kalkmanın heyecanı…
Sokaklar dolu, evler kalabalıktı. Kapılar hiç kapanmaz, misafir eksik olmazdı. Büyüklerin elleri öpülür, küçüklerin başı okşanırdı. Harçlıklar, şekerler, çikolatalar… Ama aslında en büyük kazanç, o samimiyet ve birlikte olma duygusuydu.
Mahalle kültürü bayramın en önemli parçasıydı. Her kapı çalınır, her evde aynı sıcaklık hissedilirdi. Kimse kimseye yabancı değildi. Bayram, sadece bir gün değil; bir gönül köprüsüydü.
Bugüne baktığımızda ise bayramlar biraz daha sessiz, biraz daha bireysel yaşanıyor.
Ziyaretler azaldı, telefon mesajları ve sosyal medya kutlamaları yerini aldı. Kalabalık sofraların yerini küçük aile buluşmaları aldı. Hatta kimi zaman bayram, sadece bir tatil fırsatı olarak görülür oldu.
Elbette zaman değişiyor, yaşam şartları farklılaşıyor. Ama değişmeyen bir şey var: Bayramın ruhu.
O ruh; paylaşmakta, hatırlamakta ve bir araya gelmekte saklı.
Belki eski bayramları birebir yaşamak mümkün değil…
Ama o samimiyeti yeniden hatırlamak, bir kapı çalmak, bir büyüğün elini öpmek, bir çocuğu sevindirmek hâlâ bizim elimizde.
Çünkü bayram, takvimde değil; kalpte yaşanır.
