56 yıllık lig sürecinde defalarca çıktık, düştük.
Üçüncü lige kadar indik.
Ama; hiç böylesine bir duruma düşmemiştik.
34 maç 8 puan.
Doya doya galibiyet sevinci yaşayamadık.
Bizim için üzüntü kaynağı oldu.
Bir sezon boyunca kahrolduk.
Tam bir sezon rezaletti.
Dün ortaya konan oyun, son perde oldu.
****
Ligde tutunma çabasını bıraktık.
Skoru unuttuk.
Tek isteğimiz, kadroya aldığımız gençlerin tecrübe kazanması ve eksiklerinin görülmesi ve giderilmesiydi.
İstedik; bize umut olsunlar.
Gelecek için ışık versinler.
Her maç üzerine koysunlar.
Güven versinler.
****
Yetenekleri de gördük, yeteneğini gelişiremeyen hatta geriye gidenleri de.
Ama, istikrarı bulamadık.
Umut verenler bir elin parmakları kadardı.
Onlar için büyük fırsattı.
Formayı kolayca aldılar.
Verilen fırsatı kullanamadılar.
****
Bolu maçına dönersek.
Hep bildiğimiz gibi.
Topa gitmeyen ayaklar.
Ayağa ulaşmayan toplar.
Bol pozisyon hatası.
Bir kaç futbolcu dışında sahada yoktuk.
Belki; tek artımız yeni ve genç bir kaleciye verilen şanstı.
19 yaşındaki Efehan Kaptan takımın 6. kalecisi olarak kaledeki duruşu ile umut verdi.
