Sokaklarda olduğumu insanlara söyle.
Üşüdüğümü, ıslandığımı, korktuğumu söyle.
Aç kaldığımı, susadığım için çamurlu su içtiğimi söyle.
Dövüldüğümü, öldürüldüğümü söyle.
En önemlisi, can taşıdığımı onlara söyle.
Birlikte hüzün duymak, acıyı paylaşmaktır.
Acı, paylaşmakla azalır.
Her şeyin yapmacığı, sahtesi olur.
Bir tek hüznün sahtesi olmaz.
Bana göre hüzünlenemeyen insan, gelişmemiş insandır.
Yaşadığımız şu kötü çağın ötekileştirdiği kelimelerden biridir “hüzün”.
Aslında bilirsiniz; hüzünlü insan her şeyi ötekileştirir.
Hüzünlü insan, şu köpek gibi gariban bırakılır bu çağda…
Çaresizlikle bakar hüzünlü gözler, mahzundur.
Eskiden derdim ki: İnsanın başına gelebilecek en kötü şey,
bir gün “yapayalnız kalmasıdır.”
Öğrendim ki: Hayatta insanın başına gelebilecek en kötü şey,
yapayalnız hissetmesine neden olan insanlarla yaşamasıdır.
