Rahmetli annem: “Oğlum arkadaş seçerken dikkat et!
İçi dışı bir insanları seç.” Derdi.
İyi de anacım dışını görüyoruz da içini nasıl görelim?
“İçi kötü olan insan kendini ele verir.
‘Benim içim de dışım da birdir.” Derler.
Sizler de çok duymuyorsunuzdur bu sözü.
Yalan da olsa güzel sözdür.
“Aslına bakacak olursan.
O insanın içinin dışı kokar.”
‘Anacığım o nasıl söz!
İnsanın içinin dışı kokar mı?’
“Kokar oğlum kokar.
Dışının içi dışkı dolu olduğundan kokar.”
Anam haklıydı.
Kendimizi hep olduğumuzun dışında tanıtırız.
Çünkü içimizi göremezler!
İçimizdeki nefreti sevgi gibi;
Cahilliğimizi de erdemli insan gibi gösteririz.
Bilmediğimizi biliyormuş gibi yapar;
Bilmemeyi küçüklükmüş gibi görürüz.
Bilmemek ayıp değil ki!
Bilmediğini biliyormuş gibi davranmak ayıptır.
