Eskişehirspor yine bir play-off hikâyesinin eşiğinde. Bu şehir, bu camia bu sahnelere yabancı değil. Hatta aksine, hafızamızda hâlâ taze olan nice zaferin başlangıç noktasıdır play-offlar. Kimi zaman Konya’da, kimi zaman Ankara’da, kimi zaman İstanbul’da… Ama her seferinde aynı inanç, aynı mücadele.
***
Bugün geriye dönüp baktığımızda, oynanan 4 finalin 3’ünde kazanılan şampiyonluklar sıradan başarılar değil. 1994-1995’te Aydınspor’u yenerek Süper Lig kapısını açtığımız o an… 2005-2006’da Pendikspor karşısında gelen net galibiyet… 2007-2008’de Boluspor’u geçip yeniden zirveye uzandığımız o büyük sevinç… Bunlar sadece sonuç değil, bir camianın karakterinin yansıması.
***
Elbette her hikâyenin bir kırılma noktası vardır. 2016-2017’de Göztepe karşısında penaltılarla kaybedilen final, hâlâ içimizde bir ukde. Ama belki de bu şehrin gücü tam da burada yatıyor. Düşse de kalkmasını bilen, kaybetse de yeniden ayağa kalkmayı öğrenen bir ruh…
***
Şimdi yeni bir yolculuk başladı. Balıkesir deplasmanında ilk adım atıldı. Kağıt üzerinde zor, sahada daha da zor bir süreç. Ama Eskişehirspor’un tarihi, zaten kolay yollardan yazılmadı. Bu takım her zaman zoru sevdi, zordan beslendi.
***
Bu noktada en kritik mesele ise birlik ve beraberlik. Sahadaki 11 oyuncu kadar, tribündeki binler, şehirdeki yüz binler de bu mücadelenin parçası. Eğer o eski kenetlenmeyi yakalayabilirsek, o kupa yine bu şehre gelir.
***
Çünkü bu sadece bir futbol hikâyesi değil…
Bu, Eskişehirspor’un karakteridir.