Hayvanlar için yaptıklarımın yetersiz olduğunu düşündüğüm anlarda, Stephen Rykwalder'in şu sözü aklıma gelir: "TÜM HAYVANLARI KURTARAMASAM DA HİÇBİRİNİN ACI ÇEKME SEBEBİ BEN OLMAYACAĞIM".
Evet, koskoca bir yılı daha arkamızda bırakıyoruz. Çok da eğlenceli, mutlu bir yıl olmadı 2020, hem biz insanlar hem de hayvanlar için.
Pandemi kastı kavurdu tüm dünyayı, ölüm korkusu, yaşamını kaybetme endişesi tüm değerleri altüst etti.
Şimdi umutlar, bu bağlamda uygulanmaya başlayan aşıya bağlandı. İnşallah tez vakitte bu salgını da atlatır mavi gezegenimiz..
Ya hayvanlar cephesi? Onlar ne haldeler? Doğrusu covid belasının en çok vurduğu canlı türü onlar oldu. Bir kere, mecburi yasaklar, kapanmalar sonrasında, canların iyi kötü beslendikleri işletmeler, lokantalar, cafeler ister istemez sokak canlarından desteği kesti. Ekonomideki daralmalar, dolar kurlarındaki yükselmeler, canlar için alınan mamaların fiyatlarını tavan yaptırdı. Alım gücü zaten düşen can korumacılar daha da zorlanmaya başladı böylece.
Veterinerlik hizmetlerinin bedellerindeki artışı zaten hiç dillendirmeyeceğim.
Üstüne üstlük, sokakta bu şartlarda yaşam mücadelesi veren canlara uygulanan şiddet her geçen gün daha bir artınca, ne o masumlarda ne biz, onların yaşam haklarını savunanlarda hal mecal bırakmadı.
Yaktılar,
Kestiler, biçtiler,
Tecavüz ettiler,
Kurşunladılar,
Islak beton zeminli belediye barınaklarında toplu katliamını gerçekleştirdiler.
Ve daha da neler.. Tüm bunların yerlerini, zamanlarını sıralamaya kalkışsam köşem elvermez..
Neredeyse günlük, olağan olay haline geldi tüm bunlar. Ve bu yapılanlara karşın faillerine verilen cezalar halen “kabahatler” kapsamında. Medeniyetimizin, insanlığımızın ölçüsü bu olmalı(!). Sahi bir de dindarlığımızın ölçütü var: Tanrının yarattıklarına duyulan saygı(!)..
Hadi ama artık, sabır taşı olsa çatlardı, yeni yılda çıkartın şu yasa değişiklik maddelerini.
2021 yılı umarım hepimiz için geçtiğimiz seneden daha güzel ve umut verici olur.