Yıllar önceydi. Sapığın biri dost hayatı yaşadığı kadının 11 yaşındaki kızına tecavüz etmişti. Polise verdiği ifade 'Alkollüydüm yaptım' demişti. Savcı karşısında da suçunu itiraf etmişti. Tutuklanarak cezaevine gönderilmişti...
..............
Ama mahkemede suçunu kabul etmemişti. 'Ben suçsuzum' demişti. Kadın ile kızının kendisine iftira attıklarını söylemişti. Kızın annesi de sanığın sözlerine destek vermişti. 'Beni dövdüğü için böyle söyledim' demişti. Kız da sanığın kendisine bir şey yapmadığını söylemişti...
...........
Hakim çocuğa 'Ama sana birileri kötülük yapmış. Raporlar öyle söylüyor' demişti. Çocuk 'Evde kimse yokken, tanımadığım bir amca eve geldi, bana kötülüğü o yaptı' diye cevap vermişti. Hakimin sinirleri gerilmişti. Duruşmaya ara vermişti...
..........
Biz dışarıda sigara içerken sanığın avukatı yanımıza gelmişti. Kendisini tanırdık biraz da samimiydik. Bu nedenle 'Sen geceleri rahat uyuyabiliyor musun?' diye sormuştuk. Bize kızmıştı. 'Ben bilmem, o Allah ile onun arasında' diye bağırmıştı...
............
Ama hakim bu senaryoyu yememişti. Sanığa tam 30 yıl hapis vermişti. Sanığın bir ay sonra cezaevinden intihar haberi gelmişti... Çünkü cezaevi kanunları işlemişti!
.............
Yargı kuşkusuz hepimizin sığınacığı en güvenli liman. Ama verilen kararlar bazen işlenen suçun karşılığı olmayabiliyor. Yada
vicdanlardaki kanamayı durduramıyor. İşte o zaman devreye cezaevi kanunları giriyor. Özgecan'ın katillerinde olduğu gibi...