Yarın 8 Mart Dünya Kadınlar Günü…
……………..
Gün nedeniyle tüm kadın dernekleri tarafından açıklamalar yapılır…
………..
Günün önemine dair nutuklar atılır…
………………
Eylemler düzenlenir, hükümet uyarılır…
………
Ama bir kesim var ki…
…..
Kadındırlar, dünyanın en eski ve zor mesleğini yaparlar…
……..
Ama 8 Mart’ı kutlamazlar, kutlayamazlar…
……..
Çünkü kimse 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nü sormaz…
………..
“Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?” diyen olmaz…
………….
Hatta kadın oldukları bile hatırlanmaz…
………..
İşte tam 25 yıl önce…
……..
Bu düşünceyle…
……..
“Kimse sormuyorsa, biz soralım” demiştik…
…………..
Eskişehir genelevine gitmiştik…
……….
Orada çalışan kadınları dinlemiştik…
……….
Hayatlarından memnun değillerdi…
……………
Kader kurbanı olduklarını söylemişlerdi…
…………….
“Biz de kadınız” diyebilmişlerdi…
…………..
Bazıları ise piyasadaki meslektaşlarından şikayetçiydi…
…………
“Biz burada vergi veriyoruz, onlar hiçbir şey vermiyor. Polis buna izin vermemeli” demişlerdi…
……………….
Yaptığımız röportaj çok ses getirmişti…
……….
Yaptıkları iş kolay değildi, hepsi dertliydi…
……………
Aradan oldukça uzun süre geçmiş…
…………….
Her 8 Mart’ta yaptığımız bu röportajı hatırlarız…
……….
“Biz de kadınız” diye haykırmalarını…
……….
Hiç ama hiç unutmayız…
NOT: Biz, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde geneleve giden ilk gazeteciydik. Bizden sonra bazı meslektaşlarımız da bunu yapmak istedi. Ama Valilik ve Emniyet izin vermedi…
KUTLU OLSUN
8 Mart 1857 tarihinde, Amerika’nın New York kentinde kötü şartlar altında çalıştırılan 40 bin dokuma işçisi grev yapar…
…………
Ancak polisler işçilere saldırır. İşçiler fabrikaya kapatılır. Bu arada yangın çıkar. İşçiler fabrika önünde kurulan barikattan kaçamaz. Büyük bir facia yaşanır. 129 kadın işçi yanarak can verir…
……………………
26 Ağustos 1910 tarihinde, Danimarka’nın Kopenhag kentinde İkinci Enternasyonal’e bağlı kadınlar toplanır. Burada 8 Mart’ın Dünya Kadınlar Günü olarak kutlanması kararı alınır…
…………..
Bugün analarımız, bacılarımız, eşlerimiz olan ve biz erkekleri tamamlayan kadınlarımızın günü…
…………
Kutlu olsun, sevgi dolu günler onların olsun…
1960’ların ikinci yarısı... Eskişehir Köprübaşı…
TEMEL’İN KÖŞESİ
NEYMİŞ?
Temel karanlıkta yürürken yolda siyah bir şey görür.
Eğilir, eller, koklar ve ağzına götürüp tadına bakar. Sonra da kendi kendine söylenir:
- Ula az daha bu köpek mokuna basaydum…