Dört mum yanıyordu. Ortam çok sessizdi.
Biri kısık sesiyle, 'Ben barışım' dedi. Devam etti 'Kimse benim yanık kalmamı istemiyor, bir şey yapmıyor. Sanırım söneceğim...' Alevi hızla azaldı, aydınlattığı yeri karanlığa bıraktı...
.............
İkinci mum 'Ben inancım...' dedi. Ve ekledi, 'Neredeyse herkes artık benim gerekli olmadığımı düşünüyor. Daha fazla yanık kalmam istenmiyor...' Mumun konuşması bitti, hafif bir rüzgar esti, yine karanlık geldi...
.............
Üçüncü mum çok üzgündü. O da 'Ben sevgiyim' dedi. Kısık sesiyle devam etti, 'Yanık kalmak için artık gücüm kalmadı. Çünkü insanlar beni paraya sattı, bir kanara attı,' O anda bir rüzgar çıktı, mum söndü, karanlık güldü...
.............
Ve ansızın odaya bir çocuk girdi. Ağlayarak sönen üç muma seslendi 'Sizin yanık olmanız gerekiyordu. Niye söndünüz? Bu soruya cevabı yanmakta olan dördüncü mum verdi; ' Korkma... Ben hala yanıkken diğer mumları yakabiliriz. Çünkü ben umudum...'
.................
Bombalar patlıyor, masumlar ölüyor. Aslanlar şehit düşüyor, analar ağlıyor, çocuklar yetim kalıyor. 'Barış' diyenler hapse atılıyor... Sevginin yerini nefret almış, cinayetler artmış, çocuk tacizleri patlamış.... Elimizden her şey tek tek alındı... Bir tek umut kaldı...