Bazı insanlar vardır ki duygularını etrafına belli etmemeye çalışırlar.
Başkalarına yük olmamak için etrafındaki insanlara güçlü, neşeli görünürler.
Oysa onlar da sessizce, için için ağlayanlardır.
Bu sessiz ağlayan insanlar, yaşadıkları derin kırgınlıklarını, tükenmişliklerini ve yalnızlıklarını kimselere duyurmazlar.
Çevresindekileri üzmekten veya endişelendirmekten çekinirler.
Zayıf ya da çaresiz görünmek istemezler.
Duygusal yüklerini kendi içlerinde eritmeye çalışırlar.
Genellikle gündüzleri normal hayatlarına devam ederken, gece olup herkes uyuduğunda ya da yalnız kaldıklarında içlerini dökerler.
Derin üzüntülerini paylaştıklarında karşılık bulamayacaklarını veya yanlış anlaşılacaklarını düşünerek sessiz kalırlar.
Güçlü görünmek zorundadırlar.
Ailesine, iş çevresine “yıkılmaz” olarak görünmek zorunda hissederler.
Kendi sorunları ile başkalarının huzurunu kaçırmak istemezler.
Yaşadıkları hayal kırıklıklarını ve biriken streslerini sessiz gözyaşlarıyla içlerine akıtırlar.
Bu tarz bir duygu durumu, bazen kişinin kendini dünyada yapayalnız hissettiği en yoğun, en sessiz anlarıdır.