“Çanakkale Geçilmez.” Diyen şehitlerini
Türk milleti asla unutmayacaktır.
VATAN NAMUSTUR…
Anadan, yârdan, evlattan geçtiler.
Vatan için can verdiler.
Kanla yazılan bir destanın adıdır. Çanakkale.
Kimi Eskişehirli.
Kimi Erzurumlu.
Kimi İstanbullu.
Kimi Maraşlı.
Sayısız kaç yiğidin omuz omuza savaşarak yazdığı tarihtir. Çanakkale.
Önündeki arkadaşının ölümünü görüp onun düştüğü yere
(sadece bir dakika sonra öleceğini bilip) koşarak geçen.
Ve gözünü kırpmadan ölen kahramanlardır onlar.
57. Tümen…Nur içinde yat.
Şahadet şerbetini içmelerine belki de sayılı saatler kaldığını bilen.
Bildiği halde derede çamaşırlarını yıkayan asker.
Ve sebebini soran komutanına.
“Allah’ın huzuruna kirli esvap ile mi çıkayım komutanım?”
Bu tümen; imanın ve teslimiyetin insana dönüşmüş şeklidir.
Atatürk: “Ben size savaşmayı değil; ölmeyi emrediyorum” demiştir.
Bu dünyaya da, böyle bir emri verecek başka bir komutan gelmemiştir.
Ve bu dünya; böyle bir emre uyacak başka bir milleti yazmamıştır.